Outback Queensland: miljoenen jaren onder mijn voeten
Tussen het publiek in een Outback Heritage Centre in Longreach kijk ik naar een cowboy op zijn paard. De vertrouwdheid tussen ruiter en dier valt op. Even daarvoor liet hij zijn vaardigheden met een zweep zien, die de hechte samenwerking tussen het duo duidelijk maakt. Kort daarna draagt hij vanaf het zadel een gedicht voor over de ‘stockmen’ en hun paarden, die naar het front vertrokken tijdens de Eerste Wereldoorlog. Vrijwel geen van die paarden kwam terug. Het wordt stil om me heen. Mensen luisteren aandachtig en bij verschillende bezoekers zie ik de tranen komen. Ook mij raakt het. De geschiedenis van de mensen die op dit land leefden komt binnen.
Een cowboy, een gedicht en de geschiedenis van Outback Queensland
Drie weken reisde ik door het binnenland van Queensland. Waar veel mensen bij de Australische ‘outback’ als eerst aan het Red Centre denken, heeft ook Queensland een uitgestrekt, dunbevolkt binnenland. Een stukje Australië waarvan wij zien dat veel reizigers er onbekend mee zijn. Inmiddels heb ik met eigen ogen gezien hoeveel verhalen over het leven op het land, de pioniersgeschiedenis en het landschap hier samenkomen. Waar mijn werk als Product Manager me doorgaans vooral langs accommodaties en naar afspraken brengt, kon ik deze keer ook veel activiteiten zelf meemaken, zoals de ervaring in het Outback Heritage Centre. Als uw route het toelaat zou ik zo’n voorstelling aan het begin van een reis door Outback Queensland aanraden. De geschiedenis van de mensen hier helpt me het landschap beter te begrijpen. Als ik aan dit land denk, zie ik ook die cowboy in het zadel voor me. Mijn reis bracht me naar Longreach, Winton, Roma, Carnarvon Gorge, Charleville, Cunnamulla en Quilpie. Het werden drie volle weken waarin ik nauwelijks kon bevatten wat ik zag!
Boven de vlaktes van Channel Country
Onderweg schiet het uitgestrekte landschap langs de autoramen. Kangoeroes duiken op langs de weg, emoes steken de open vlaktes over en boven het land hoor ik regelmatig vogelgeluiden. De wegen zijn verhard en goed begaanbaar, maar de afstanden en de ruimte eromheen maken duidelijk dat ik ver van de kust ben.
Rond Longreach en Winton steken heuvels met opvallend rechte, platte toppen uit de vlakte omhoog, de zogeheten ‘jump-ups’. Deze verschijnselen zijn ongeveer 95 miljoen jaar oud. Dat getal blijft door mijn hoofd spoken. In Europa kan ik lang stilstaan bij een gebouw van duizend jaar oud; thuis in Nieuw-Zeeland zien we een gebouw van 150 jaar al als historisch. Terwijl ik naar de rotsen om me heen kijk, kan ik er met mijn hoofd nauwelijks bij hoeveel tijd hier is verstreken. Miljoenen jaren, en ik sta er met mijn eigen voeten op.
Eén van die jump-ups wordt mijn uitkijkpunt voor een nacht. Het Outback Camp waar ik overnacht, ligt boven op zo’n afgevlakte heuvel, hoog boven het omliggende Channel Country. Tijdens een wandeling loop ik door de ‘rifts’ van zo’n jump-up; het zijn smalle doorgangen tussen de rotswanden. Links en rechts rijzen de ruwe wanden boven me uit en ik loop door een landschap dat in de loop der tijd door erosie is gevormd. ‘s Avonds zit ik weer hoog op het terras bij mijn tent, met datzelfde landschap uitgestrekt aan mijn voeten. Beneden lopen smalle geulen als lijnen door de vlakte. Bij zware regen vullen die zich met water en kunnen ze uitgroeien tot overstromingsvlaktes die ver de diepte in rijken. Vanaf hierboven zie ik pas hoe dat watersysteem zich door het landschap vertakt. De zon zakt, de lijnen van het Channel Country worden zachter in het avondlicht en ik sluit de dag af met een glas champagne.
Laat de rotswanden van Cobbold Gorge spreken
Cobbold Gorge heeft ook een indruk op me gemaakt. Daar, in het diepe noorden van Queensland, begint mijn dag op een supboard. Samen met een gids ga ik bij zonsopkomst het water op. We verkennen de omgeving vanaf het water én te voet. Op het wandelpad merk ik hoeveel hij van deze omgeving weet. We lopen omhoog langs de kloof en onderweg is er veel om bij stil te staan. De gids stopt bij allerlei planten en vertelt hoe de aboriginal-gemeenschappen deze in hun dagelijks leven gebruiken. Hij wijst me op bessen en kruiden waar ik op eigen houtje gemakkelijk aan voorbij zou zijn gelopen.
Uit de groep komen vragen, ook over andere dingen die we onderweg zien. Hij weet er steeds uitgebreid op in te gaan. Wat weet die man veel! Ik vind het heerlijk om met iemand op pad te zijn die zo vertrouwd is met zijn onderwerp en zijn kennis zo inspirerend met ons deelt. We komen bij de iconische glazen brug, waar ik door het glas onder mijn voeten recht de kloof in kijk. We steken over en maken een grote lus, naar beneden aan de andere kant. Daar stappen we in een elektrische boot om door de kloof te varen.
.jpg?tr=n-Website_Card_Square_Desktop)
Op sommige plekken komen de rotswanden zo dicht bij elkaar dat ik beide kanten met uitgestrekte armen zou kunnen aanraken. Boven op de brug keek ik de diepte in; hier zit ik laag op het water, met het gesteente vlak naast me. Na zo’n tocht heb ik veel om over na te vertellen. Ik heb leren kijken naar planten die ik eerder niet kende, en gehoord hoe mensen ze gebruikten. De kennis die een gids overdraagt, weegt voor mij mee wanneer ik een excursie voor TravelEssence beoordeel. Onze reisspecialisten moeten reizigers kunnen vertellen wie er met hen op pad gaat en welke kennis diegene meebrengt.
Waar een aanbeveling voor mij begint
De mensen bij wie onze reizigers terechtkomen, wil ik zelf leren kennen. Dat voelt voor mij extra belangrijk, omdat ik óók een host ben voor TravelEssence. Al bijna dertien jaar ontvang ik reizigers in onze eigen homestay in Taranaki. Toen we dat overnamen, kwamen we op een zondagmiddag met onze koffers aan. Een uur later stonden de eerste TravelEssence-gasten voor de deur. Misschien kijk ik daardoor met twee brillen tegelijk. Als Product Manager wil ik weten of een accommodatie past bij onze reizigers. Als host let ik automatisch ook op de ontvangst. Hoe worden gasten begroet? Nemen de hosts de tijd voor een gesprek? Voelt iemand zich hier echt welkom? Daarom bezoeken we nieuwe accommodaties en excursies zelf en leren we de mensen erachter kennen voordat we besluiten ze aan onze reizigers aan te bevelen.
Na drie weken Outback Queensland merk ik hoeveel de mensen onderweg bepalen wat me bijblijft. De cowboy in Longreach gaf de geschiedenis van de stockmen een gezicht. In Cobbold Gorge wees mijn gids me op planten waar ik zelf aan voorbij zou zijn gelopen. Bij de station stays hoorde ik de verhalen van families die al generaties op hetzelfde land wonen en werken. Wanneer ik aan Outback Queensland denk, zie ik het landschap inmiddels door hun verhalen.
.jpg?tr=n-Website_Card_Square_Desktop)
